Toneelgroep de Bron trakteerde het publiek op een tiental vaginamonologen in Limburgs dialect. Letterlijk verbale “poespas” dus die werd opgesierd met evenveel bloemen als je vindt in de winkel en gepresenteerd door vijf dames in evenzo fleurige jurken. De combinatie met het grotendeels door jonge vrouwen bezette theater zorgde voor een bijzondere, universele belevenis met ontroerende en humoristische voordrachten rondom het vrouwelijke geslachtsdeel. De actrices waren dermate op dreef dat zij de schaarse heren in de zaal wisten te bewegen om daadwerkelijk k-u-t te roepen. Natuurlijk geen platvloersheid maar passend in de sfeer van de voorstelling. Een bijzondere avond waar ook de toneelgroep zelf zichtbaar van genoot.